Elke

Het was op een verjaardag, ergens tussen de taart en de jassen. Een vrouw die ik nauwelijks kende zei het tegen iemand anders, en ik hoorde het per ongeluk mee: "Het wordt beter, hoor. Ik heb ergens gelezen dat mensen rond hun vijftigste weer gelukkiger worden." Die zin is me weken bijgebleven. Niet omdat ze zo diepzinnig was, maar omdat ik merkte dat ik ze graag wóu geloven — zoals je een weerbericht graag gelooft dat zon voorspelt voor het weekend. Dus ben ik gaan kijken of het klopt. En wat ik vond, was ingewikkelder en uiteindelijk troostender dan de zin...

Ik zat vorige maand in een wachtzaal. De dokter liep uit, er lagen tijdschriften uit 2019, en er hing zo'n klok die je hoort tikken zodra je hem opmerkt. Binnen de veertig seconden had ik mijn telefoon in mijn hand. Niet omdat er iets was, niet omdat ik iets wou opzoeken. Gewoon: hand in tas, scherm aan. En toen bedacht ik dat ik me de laatste keer dat ik me echt verveeld had niet meer kon herinneren. Niet als kind, niet vorig jaar, niet vorige week. Het is een gevoel dat ergens uit mijn leven verdwenen is zonder dat ik het...

Ik heb dit voorjaar een bericht getypt, gelezen, ingekort, opnieuw gelezen en dan gewist. Aan een vriendin die ik al ruim een jaar niet meer had gesproken. Geen ruzie, geen breuk, gewoon twee agenda's die uit elkaar zijn gedreven. Wat ik tegen mezelf zei, weet ik nog precies. Ze heeft het druk. Het is raar om nu ineens iets te sturen. Straks moet ze uitleggen waarom ze zelf nooit iets liet horen, en dan is het ongemakkelijk voor ons allebei. Drie maanden later stuurde zíj een bericht. En het eerste wat ik voelde, was geen ongemak. Het was een soort warmte...

Het begon met een zin die ik zelf uitsprak en meteen terug had willen slikken. Iemand aan tafel vertelde iets — iets dat er echt toe deed, over haar vader — en ik zei: 'sorry, wat zei je?' Ik had mijn telefoon niet eens vast. Hij lag naast mijn bord, scherm naar beneden, braaf. Maar er was iets binnengekomen, het schermpje had heel even opgelicht, en mijn hoofd was daar vijf seconden naartoe gegaan. Vijf seconden waarin ze het belangrijkste stuk vertelde. Ik heb toen besloten: één zomer lang gaat die telefoon aan tafel weg. Niet omgedraaid, niet op stil. Wég,...

Op de eerste ochtend van je vakantie duurt een dag nog een dag. Je wordt wakker zonder te weten hoe laat het is, je ontbijt duurt anderhalf uur, je gaat wandelen, je leest, en om vier uur denk je: is het nog maar vier uur? En dan, ergens rond dag negen, klapt het dicht. Je bent nog maar net begonnen en er zijn nog drie dagen over. Je koffer ligt al half in je hoofd gepakt. Wat er met die tussenliggende week gebeurd is, weet niemand. Maar hier wordt het pas echt vreemd. Als je drie weken later terugkijkt op diezelfde...

De eerste keer dat ik alleen op restaurant ging, was op de tweede avond van een reis. Ik stond een kwartier voor de deur te twijfelen met mijn telefoon in mijn hand, alsof ik op iemand aan het wachten was. Dat was ik niet. Ik hoopte alleen dat het er zo uitzag. Uiteindelijk ben ik naar binnen gegaan, heb ik een boek uit mijn tas gehaald als een soort schild, en heb ik de beste maaltijd van die hele week gegeten. Ik heb dat boek niet één keer opengeslagen. Wat me achteraf het meest verbaasde, was niet dat het meeviel. Het...